San Francisco met Marli

Marli is gisteren weer vertrokken naar Nederland en daarmee eindigt ook meteen onze twee weken vakantie hier. De afgelopen twee weken hebben Marli en ik de hele stad doorkruist en nu kan ik echt met zekerheid zeggen dat ik alles gezien heb wat ik ook wou zien hier in San Francisco. Maar laten we maar bij het begin beginnen. De dagen voordat Marli aankwam hier waren hectisch en hartstikke druk. Ik wou de meeste dingen afronden voordat ik vrij was en dat betekende dus hard doorwerken met maar weinig vrij tijd. Op vrijdag ben ik meteen vanaf UCSF naar het vliegveld gegaan om Marli op te halen. Elkaar kunnen zien en spreken over Skype is allemaal heel erg leuk maar elkaar na al die tijd weer echt te kunnen zien (en zonder gereken door de verschillende tijdzones) is toch echt vele malen beter. Op de terugweg zijn we maar meteen gestopt om te genieten van de echte Amerikaanse cuisine: hamburgers. De eerste week was het weer hier nog redelijk goed. Dankzij de harde wind in de baai hebben we onze trip over de Golden Gate Bridge op de helft maar afgeblazen. Langs de kust was het beter en daar hebben we nog even genoten van het uitzicht over de oceaan. Verder zijn we in de eerste week nog naar Fisherman’s Wharf en Pier 39 gegaan, hebben we een ritje gemaakt met de cable cars en hebben we de overige te drukke toeristentrekpleisters bezocht. Pier 39 is vooral bekend van de grote populatie zeeleeuwen die hier in de haven ligt. Maar uitgerekend nu hebben ze voor het eerst sinds hun aankomst in San Francisco besloten om hun heil ergens anders te gaan zoeken. De wetenschappers hier hebben geen flauw idee waarom, de toeristen moeten het nu doen met een stuk of vijftien zeeleeuwen in plaats van vele honderden. Als je hier gewoon op een willekeurige plek langs het water gaat zitten is de kans best wel groot dat je nog wel een paar zeeleeuwen spot, ze zwemmen vanuit de oceaan constant op en neer naar de baai. Verder hebben we nog een dag besteed in de bioscoop voor een 3D IMAX ervaring van Avatar, wat wel een redelijke film is maar dan ook alleen maar dankzij de special effects die in drie dimensies op je af komen. Er zijn betere films om naar toe te gaan. Onze trip naar Alcatraz moest goed gepland worden omdat het eilandje midden in de baai ligt en totaal onbeschut is, is het de laatste plek in San Francisco waar je wilt zijn als het begint te stormen. Vroeger was het ook bij mooi weer de laatste plek waar je wou zijn in San Francisco maar de tijden zijn veranderd en nu moet je betalen en in de rij staan om er te komen. Vanaf de stad vaart de boot in ongeveer een kwartiertje naar Alcatraz, het eiland ligt dan ook maar 2 km verder. Het bezoek aan Alcatraz was echt de moeite waard en zeer indrukwekkend. In deze voormalige gevangenis werd al het grote tuig van Amerika opgesloten. Dat wil zeggen, criminelen die in andere gevangenissen niet meer te handhaven waren door hun gedrag. Er is maar een persoon ooit rechtstreeks naar Alcatraz gestuurd, de rest was allemaal afkomstig uit andere gevangenissen. Zo werd Al Capone naar Alcatraz gestuurd omdat hij zijn imperium vanuit zijn cel in een andere gevangenis nog steeds aanstuurde en zelfs zijn eigen telefoon had daar. Marli en ik wilden de hele Alcatraz ervaring wel eens meemaken en dat eindigde uiteindelijk in de isoleercel. Ook fijn dat de man die ons erin stopte gewoon rustig doorging met vertellen tegen de rest van de bezoekers terwijl wij een eeuwigheid (lees: een minuut) in volledige stilte en duisternis zaten. Een extra bijkomstigheid en daarmee ook meteen een extra straf is dat het leven 2 km buiten Alcatraz gewoon rustig doorgaat. Vanaf het eiland hoor je het verkeer en lawaai van San Francisco gewoon en zie je de schepen varen. Ontsnappen van Alcatraz was een slecht idee aangezien de stroming in de baai echt sterk is en het water ook echt koud. Van vijf ontsnapte gevangene is nooit meer iets vernomen, de rest zijn allemaal of doodgeschoten door de bewakers of verdronken in de baai. Iets later op de dag zijn wij wel succesvol ontsnapt met een boot en onze kaartjes in de hand. Uitgaan in San Francisco is ook erg leuk, twee straten verder hier zit een leuke bar waar altijd leuke mensen zijn en goede muziek wordt gedraaid daar de DJ’s. Marli en ik zijn daar een aantal keer wat gaan drinken en we zijn een keer wat gaan drinken met mijn Utrechtse mede-studenten in Haight Street. Verder is er natuurlijk weer volop geshopt en kon natuurlijk het eten in een klassieke Amerikaanse diner niet ontbreken. Chromen barkrukken, milkshakes en een persoonlijke jukebox: alle ingrediënten waren aanwezig. Ook de tweedehands winkels in Haight Street zijn leuk, je kan daar nog kleren kopen uit de jaren '40-'70 en dus ook orginele hippiekleren zijn daar nog te koop, al ziet alles er in zwart-wit toch nog net iets authentieker uit ;). De tweede week werd het weer slechter, zelfs zo slecht dat er op verschillende plaatsen in California mensen zijn geëvacueerd en de noodtoestand is uitgeroepen. Uiteindelijk viel het overdag nog wel mee maar vooral ’s nachts ging het echt flink tekeer buiten, gelukkig zijn ze dat soort winterstormen hier wel gewend dus ook de volgende dag reden de bussen gewoon weer. De laatste dag van Marli’s bezoek zijn we naar the California Academy of Sciences gegaan. Dit is een groot ‘natuurmuseum’ midden in het Golden Gate Park. Ze hebben hier een planetarium, dat wil zeggen je zit binnen in een gigantische bol terwijl het universum tegen de binnenzijde van de bol wordt geprojecteerd. Een spectaculaire reis (met Whoopi Goldberg) door het heelal tot gevolg en deze keer zonder blauwe buitenaardse bosindianen. Verder hebben ze in het museum hele grote aquaria met de meest rare waterdieren die ik ooit gezien heb en hebben ze ook een compleet oerwoud nagebouwd in een doorzichtige bol waardoor je langzaam naar de toppen van de bomen kunt lopen. Het museum is vrij spectaculair en zeker de moeite waard als je ooit een keer in de buurt bent. Na het bezoek aan het museum zijn we naar UCSF gelopen dat een stukje verder ligt om te laten zijn waar ik mijn tijd doorbreng. ’s Avonds zijn we met het lab wat gaan drinken en eten en ondanks een uitnodiging voor een feestje in een club downtown toch maar gewoon naar huis gegaan. De volgende dag vloog Marli weer naar huis en volgde het onvermijdelijke afscheid. De afgelopen twee weken waren fantastisch maar het wordt wel weer tijd dat er gewerkt gaat worden en ook Marli moet weer beginnen. Over een week of drie gaan we met het hele lab naar Lake Tahoe voor twee dagen. Ik denk niet dat ik ga skiien maar in ieder geval wel alles wat daarna komt. Ik ben vast heel veel dingen vergeten te vertellen maar dat komt de volgende keer dan wel weer. Tot dan!